Succes Coaching
Strategisch communicatieadvies & mediatraining

De Amerikaanse komiek Bob Hope heeft ooit aan Ronald Reagan gevraagd hoe het was om president van de Verenigde Staten te zijn. Hoe het was om in de Oval Office te zitten waar Abraham Lincoln liep te ijsberen tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. ,, Het is eigenlijk net als de president spelen’’ antwoordde Reagan, ,,alleen schrijf ik nu ook nog het scenario zelf.’’

Dezer dagen verschijnen de dagboeknotities van de 40ste president van de VS en die zijn bepaald niet om te lachen. Dat is opvallend voor iemand die naast kernraketten, vooral humor als zijn krachtigste wapen noemt. Misschien is de afwezigheid van lolligheid het ultieme bewijs dat Reagan humor als een bewuste tactiek gebruikte. Het presidentsambt was in die tijd immers allesbehalve een grapje.
Voor hem was Kennedy neergeschoten, Johnson was met een kater uit de Vietnamoorlog gekomen, Nixon heeft ei zo na ontslag moeten nemen en de termijn van zowel Ford als Carter is niet verlengd.
Zelfkennis is het begin van de wijsheid, zeker van Reagan. Hij noemde zichzelf daarom ook steevast een tweedeklas brein, maar een eersteklas temperament. Met die bravoure kon hij over de meest akelige onderwerpen, de meest hilarische commentaar geven: ,,Ik heb altijd gezegd dat men mij onmiddellijk moet wakker maken bij een nationale ramp, ook al zit ik in een ministerraad.’’

Het was Reagan zijn vaste overtuiging dat hij in volle koude oorlog de mensen troost moest bieden en eerder een glimlach op de lippen toveren dan een zorgenrimpel op het voorhoofd.
,,De politiek schijnt het tweede oudste beroep te wereld te zijn, hoewel het verdacht veel gelijkenissen vertoont met het eerste.’’
Reagan gebruikte humor niet enkel om mensen aan het lachen te brengen maar ook om ze aan het denken te zetten. Of, meer nog, om ze voor zijn standpunt te winnen. De beste one liner aller tijden over abortus is van zijn hand: ,, Het valt mij op dat iedereen die voor abortus is, al geboren is.’’.

Ook zijn rivaal Jimmy Carter heeft hij bij de verkiezingen op die manier in één zin afgemaakt : ,,Recessie is, als mijn buurman zijn baan verliest, crisis is, als ikzelf mijn baan verlies, herstel is, als Jimmy Carter zijn baan verliest.’’
Uit de dagboeken leer ik onder meer dat de overwinning op Carter geworteld is in Reagan’s groot communicatief talent en zijn harde werkkracht. En zelfs over dat laatste communiceerde hij met zeer veel zelfspot. ,,Niemand is ooit gestorven van hard werken, maar ik zie niet in waarom ik het risico zou lopen.’’
Reagan heeft uiteindelijk de geest gegeven op 93-jarige leeftijd, toen -ironisch genoeg- hij niet meer in staat was om welke communicatie dan ook te voeren.

Geredigeerd door zijn vrouw Nancy –what’s new?- praat Reagan vandaag weer met ons, over het graf heen. En andermaal blijkt zijn groot talent daarvoor. Het is niet zozeer een humoristisch dan wel een fascinerend relaas over de ernst en het belang zijn regeerperiode. En heel af en toe kan hij het niet laten. Zoals op woensdag 11 februari 1981 : ,, De inlichtingendienst meldt mij dat Fidel Castro zich zorgen maakt over mij. Ik maak mij zorgen dat we niets kunnen verzinnen waarover hij zich echt zorgen kan maken.’’